Een Noordereiland vol ontmoetingen

Zoals jullie hieruit op kunnen maken ben ik een stuk beter in het maken van blogs vanuit Nederland dan al reizende… Ik geef nog steeds maar het gebrek aan stroom en internet de schuld. En het helpt natuurlijk ook wel dat ik door de corona crisis niet veel anders te doen heb. Dus ga er weer even lekker voor zitten want hier komen alle belevenissen en ontmoetingen vanuit het Noordereiland.

Na ons relaxte verblijf in de French Pass reden we op woensdagmiddag richting Picton om de Interislander te nemen naar Wellington op het Noordereiland. We hingen een beetje rond in Picton (schattig klein haven dorpje met een leuk parkje), en voor Ad was het tijd voor een kappersbeurt voordat om 7 uur ’s avonds de ferry vertrok. Nadat we aankwamen gingen we tegen beter weten in toch even kijken op een van de gratis camperplekken, maar omdat het inmiddels al bijna 12 uur ’s nachts was, waren al deze plekken natuurlijk vol. Dus toch maar naar de betaalde parkeerplaats middenin het centrum.

Onze route over het Noordereiland is verre van logisch te noemen. Dat heeft alles te maken met de uitnodiging die wij hebben ontvangen voor het bijwonen van een heel bijzonder evenement: een bruiloft. Zes maanden geleden hebben we in Dalat (Vietnam) Trystan en Rebecca ontmoet. Een super leuk stel waar we later in Vietnam nog eens mee afgesproken hebben en gedurende de reis zo af en toe contact mee hadden. En toen het duidelijk werd dat wij in februari in Nieuw Zeeland zouden zijn volgde de uitnodiging. Daarom reden wij van Wellington in twee dagen ruim 630km over de hele lengte van het Noordereiland richting de ‘Coromandel’. Voor deze speciale gelegenheid besloten we het gratis kamperen te laten voor wat het is, en boekte we een luxe camping zodat we ons in ieder geval een beetje op konden tutten.

De festiviteiten rondom de bruiloft begonnen al op vrijdagmiddag met een ‘mingle and munch’ bijeenkomst. Dit was een borrel zodat alle bruiloftsgasten elkaar al een beetje konden leren kennen. Trystan komt namelijk uit Wales en Rebecca uit Nieuw Zeeland. Ze hebben elkaar leren kennen in Frankijk. Samengewoond in Wales, Canada en nu in Auckland. Dat betekent dus ook dat ze een heleboel internationale families en vrienden hebben die elkaar niet per sé allemaal kennen. Het was dus super leuk om alvast een beetje te socializen en te ontdekken hoe hun leven in elkaar steekt.

Op zaterdag was het dan de grote dag. Om 2 uur verzamelde alle gasten bij de wijngaard (met uitzicht op zee) om het #happycouple welkom te heten. Na een mooie ceremonie, borrel en diner volgde de speeches. Deze waren heel erg grappig (en soms bijna een roast) en iedereen bracht het alsof het hun beroep was om op het podium te staan. Super leuk dus. Na nog een avondje dansen en wat wijntjes waren we zondagochtend toch wel een beetje brakjes. Maar het feest was nog niet over want op zondagochtend waren we nog welkom voor een recovery brunch. Dus onder het genot van een aantal lekkere hapjes en een bakkie koffie werd er nog even flink nagepraat over het mooie feest.

Na dit mega sociale weekend waren we behoorlijk moe (maar voldaan), en was het voor ons de hoogste tijd om te gaan bedenken wat we eigenlijk nog meer wilde doen op het Noordereiland. Ons plan, voor zover dat er ooit geweest is, was namelijk tot en met de bruiloft, en daarna hadden we eigenlijk nog geen idee. We besloten om op het Noordereiland ietsje rustiger aan te doen dan op het Zuidereiland want daar lag ons reistempo toch weer behoorlijk hoog. We zouden wel zien waar dat ons zou brengen en via mijn vader hadden we ook wat contact met onze familie in Nieuw Zeeland om hun een bezoekje te brengen.

Na nog een paar dagen sightseeing in het Coromandel gebied reden we door naar Matamata. Hiervandaan deden we een tour door de Hobbiton filmset. Deze filmset is gebruikt voor de Lord of the Rings films en met een groot fan als Ad konden we dit natuurlijk niet overslaan. En zelfs Elsa moet toegeven, als skeptische film kijker, dat het echt wel gaaf is om te zien hoe gedetailleerd deze filmset gebouwd is. Natuurlijk is het echt een toeristen trekker maar dan wel een leuke. Kortom, een aanrader dus.

Na onze tour bij Hobbiton reden we door richting Omokoroa voor een ontspannen dagje langs de kust. Het was die dag ‘Waitangi Day’, een nationale feestdag waarop het verdrag van Waitangi gevierd word, de erkenning van de staat Nieuw Zeeland. Het was dus een drukste van jewelste met barbecueënde families die zoals gewoonlijk in Nieuw Zeeland weer hun hele hebben en houwen meesleuren naar het strand. Van 2 meter brede barbecues tot aan enorme partytenten en koelboxen. Het zal aan niets ontbreken. De volgende ochtend was het weer tijd voor een mooi stukje hardlopen langs het water. Wel weer met lekker veel heuvels, dus dat ging niet vanzelf. Na het hardlopen genoten we nog heerlijk van het mooie weer en aan het einde van de middag reden we naar Mount Maunganui om daar de familie van Elsa op te zoeken.

Het is toch best wel spannend om zomaar bij mensen, ook al is het familie, aan te kloppen terwijl je nog geen idee hebt hoe dat zal lopen. Maar we zijn nog nooit zo gastvrij onthaald en hebben echt een super leuke tijd gehad. Mount Maunganui heet natuurlijk niet voor niets zo. We hebben dus de Mount beklommen en naar (schijnbaar) goed gebruik, gepicknickt op het strand terwijl we konden genieten van de langsvarende cruiseschepen die de haven verlieten. Daarna was het tijd voor een ontspannen avondje film kijken in de heuse thuisbioscoop van Leona en Graeme. 

Om even uit te leggen hoe de connectie is met deze familie in dit verre land: Leona is de nicht van Elsa’s vader. De zus van Elsa’s oma is namelijk heel lang geleden naar Nieuw Zeeland verhuisd en heeft daar 5 kinderen gekregen. In het Engels kan je Leona en Elsa dus ‘second cousins once removed’ noemen. Ofzoiets… Best ingewikkeld dus.

Maar dat mocht de pret niet drukken want zij hadden op de planning staan om naar hun ‘lake cottage’ bij lake Rotoiti te gaan voor het weekend. En wij mochten mee! 

Zo zaten we dus op zaterdagochtend om 11 uur aan de champagne in een dikke speedboot op het meer met de plaatselijke burgemeester… het leven kan gek lopen! Na een heel gezellig en ontspannen weekend op, in en rondom het water en de hotsprings en een bezoekje aan de golfbaan was het voor Leona en Graeme weer tijd om terug naar hun normale huis te gaan in Mount Maunganui. Maar wij mochten nog even in het lake huisje blijven. Super fijn om na al dat gekampeer in ons busje eindelijk weer even in een echt huisje te verblijven! We besloten in eerste instantie om 1 of misschien 2 nachtjes extra te blijven. Maar uiteindelijk zijn we maar liefst 4 nachten gebleven, zo fijn vonden we het daar!

Vanuit het lake huisje konden we namelijk heel goed uitstapjes maken richting Rotorua, de Redwoods Forest en een hele gave rafting trip. Deze rafting excursie heeft een 7m waterval in de rivier en is daarmee de hoogste commerciële waterval in de wereld, waar je vanaf kunt raften. Heel erg gaaf!

Het is misschien voor de meeste mensen niet voor te stellen maar nadat je zo lang op reis bent, heb je soms echt even behoefte aan wat vastigheid en dat je niet de hele tijd hoeft te kiezen waar je moet gaan slapen, wat je moet gaan eten of waar we nu naar toe moeten rijden. Even opladen en bijkomen dus. Daarnaast merkte we ook dat we wat minder zin hadden om echt heel veel te gaan doen aan uitstapjes en activiteiten. We vonden het juist wel fijn om een simpel ritme te hebben waarin we een paar keer per week ’s ochtends hardlopen, lekker wat rondjes wandelen en verder een beetje chillen met een boek.

Na onze ‘pauze’ in het lake huisje reden we door naar het volgende meer ‘Lake Taupo’. Onderweg maakte we nog een stop bij een thermische bron waar we een wandeling konden maken door een bubbelend landschap met hele bijzondere kleuren en gekke modderpooltjes. Die avond kampeerde we aan lake Taupo op een verlaten grasveld met een paar andere verdwaalde kampeerders. De volgende ochtend stond er weer een mooie run langs lake Taupo op het programma (deze keer zonder Ad, want die had blaren). En omdat het Valentijnsdag was werd ik daarna verrast met een mooi bosje rozen! Eens kijken hoe lang die het volhouden in de tropische temperaturen in het busje.

Vanuit lake Taupo hielde we ook het weer goed in de gaten omdat we graag de bekende Tongariro Crossing wilde lopen in de komende dagen. Helaas bleek dat er op vrijdagochtend iemand was overleden op de crossing. Dat betekende dat volgens Maori gebruiken de track voor 3 dagen werd afgesloten om de spirit te kunnen bevrijden (ofzoiets…). En precies toen de track weer was geopend werd het weer heel erg slecht daar. Change of plans dus en door naar Hamilton om nog meer familie te ontmoeten.

Toen ik (Elsa) 6 jaar geleden in Nieuw Zeeland was heb ik Clement (neef van mijn vader) en zijn vrouw Patrica opgezocht. En ook deze keer mocht een bezoek niet ontbreken. Helaas was Clement aan het werk en hebben we hem dus niet kunnen zien. Maar we werden super goed ontvangen en verzorgd door Patrica. In haar enorme keuken heb ik ook een echte Hollandse appeltaart gebakken om vervolgens mee te nemen naar een bezoek aan de zus van Elsa’s oma: ‘Tante Bep’. Heel leuk om haar te zien en haar verhalen te horen in het half Nederlands en half Engels. En met de appeltaart scoorde ik natuurlijk hoge punten! ☺

Na een paar relaxte dagen in Hamilton en een bezoekje aan het surfdorp Raglan was daar het goede nieuws! Het zou 1 dag goed weer worden op de Tongariro Crossing. En dus reden we weer 3 uur terug naar het National Park om daar de nacht door te brengen, zodat we de volgende ochtend vroeg konden beginnen aan de wandeling. 19 kilometer over vulkanische landschappen en mooie paden. Om 6 uur ’s ochtends moesten we ons melden bij het einde van de track om daar de shuttle bus te pakken naar de start (zodat we uiteindelijk weer teruglopen naar onze auto). En zo begon onze tocht goed en wel rond 7 uur ’s ochtends. Nog behoorlijk koud maar wel net licht.

Wat een fantastische wandeling! Het begin was goed te doen en bijna fluitend liepen we door het bijzondere landschap. Het tweede gedeelte ging plotseling behoorlijk stijl omhoog en al puffend liepen we steady door naar boven. We merkte dat ons tempo hoger lag dan de meeste mensen (op wat idioot snelle uitzonderingen na) en dat het ons best goed afging. Na het steile stuk volgde er weer een wat vlakker stuk waarna we weer onszelf konden opladen om het laatste echt steile stuk omhoog te lopen naar de top. Wat een uitzichten tijdens deze wandeling, echt niet normaal. Hierna volgde nog een lange afdaling maar het zwaarste hadden we gehad. Deze wandeling kunnen we eigenlijk nergens anders mee vergelijken van wat we tot nu toe gezien hebben. Echt heel erg mooi! Voor de hele tocht stond eigenlijk 6-8 uur op de planning maar wij stonden na een goede 22 km op de teller en in 5 uur weer bij onze auto.

Omdat we plotseling zo vroeg klaar waren besloten we om meteen maar weer de tocht van zo een 2,5 uur naar Hamilton terug te maken. Deze keer mochten we namelijk verblijven in het huis in Hamilton van Leona en Graeme. Leona was helaas nog niet in Hamilton maar ’s avonds hebben we samen met Graeme een heerlijke burger gegeten en een rondleiding gehad in de bierbrouwerij van Good George in Hamilton. Dat hadden we wel verdiend na al dat lopen. 

Op vrijdag was er een golftoernooi waar Graeme en Leona aan meededen dus we konden Hamilton niet verlaten voordat we daar nog even langs reden om het toernooi te evalueren onder het genot van een biertje.

Na de borrel was het de hoogste tijd om aan onze tocht richting Auckland te beginnen. We hadden hier namelijk afgesproken met Erik en Misja ter ere van Erik zijn verjaardag. We hebben dit Nederlandse stel ontmoet tijdens het ijsklimmen en zij gaan nu voor de komende maanden in Nieuw Zeeland studeren en werken. We hadden afgesproken om bij een buiten bioscoop een film te kijken en daarna lekker een borrel te doen. Het was maar goed dat de horeca hier relatief vroeg dicht ging want wij hadden de volgende dag belangrijke zaken te doen: kijken of we onze bus konden verkopen.

We hadden 4 bezichtigingen gepland op zaterdag en ook nog een aantal op zondag. Helaas kwam de regen plotseling (na bijna een maand overwegend droog weer) met bakken uit de lucht. Maar goed, de mensen van de eerste afspraak kwamen gewoon op tijd en zo stonden we in de stromende regen onze camper te laten zien. En met succes, want na twintig minuten besloten ze al min of meer om onze camper te kopen en moesten we plotseling snel schakelen. Het postkantoor, voor de overschrijving van de auto, zou namelijk om 1 uur dicht gaan en pas na het weekend weer openen. Zo kan het snel gaan dus. Gelukkig mochten we onze camper Kees nog een nachtje houden zodat ook wij tijd hadden om het een en ander te regelen aan vervangend verblijf en vervoer. We hadden immers nog 1,5 week te gaan in Nieuw Zeeland.

Nadat we plotseling binnen 1,5 dag camperloos waren besloten we om eerst een paar dagen in Auckland te blijven om de stad te verkennen. We hebben samen met Misja en Erik een escaperoom gedaan en zijn lekker uit eten geweest. Zij waren ook zo goed om ons hun kampeerspullen te lenen zodat wij onze laatste week met een huurauto en hun tentje nog uitstekend konden vermaken.

De laatste week spendeerde wij in het gebied ter noorden van Auckland. Prachtige stranden en leuke dorpjes zorgen hier echt voor een vakantie gevoel. We liepen prachtige wandelpaden over de clifftops bij Mangawhai, zagen glowworms in een donkere grot bij Waipu en deden een supergave zeiltrip in Paihia in the Bay of Islands. Daarna reden we de lange trip naar Cape Reinga, het meest noordelijke puntje van onze trip in Nieuw Zeeland. Een super ruige kustlijn waar de golven die tegen elkaar aan slaan soms wel meters hoog opspatten. We liepen ook nog hard over een flink stuk van 90 mile beach. Gelukkig hoefde wij maar 9km i.p.v. de hele lengte van het strand. Na al onze avonturen in the Northlands was het helaas tijd om terug te keren richting Auckland.

De laatste dagen van ons Nieuw Zeelands avontuur kwamen nu wel heel erg dichtbij. En daarmee ook de laatste dagen van onze hele trip. In Auckland spraken we nog een keer af met Misja en Erik en ook met het verse bruidspaar Rebecca en Trystan. Natuurlijk moest er ook nog een klein beetje geshopt worden want onze backpacks waren niet echt ingericht op de temperaturen die ons in Canada te wachten staan.

We mochten de laatste nacht bij Rebecca en Trystan slapen en na een leuke laatste avond reden we donderdagochtend onszelf naar het vliegveld om daar de huurauto weer in te leveren. We konden het bijna niet geloven dat het er alweer op zat. ‘Time flies when you’re having fun’ is dan ook niet voor niets zo een bekende uitspraak.

Doei Nieuw Zeeland!

Inmiddels is ook dit verhaal behoorlijk uitgebreid geworden. Maar in tijden van quarantaine is dat alleen maar een goed excuus voor jullie om even weg te dromen en je hoofd lekker te laten gaan. Er volgt snel meer over het spetterende slotstuk van onze reis in Canada en New York!

Liefs, 

 

Adwin en Elsa