Borneo: een duik in een aquarium

Nadat we de Filipijnen enigszins in mineur hadden verlaten waren we blij dat we zodra we in Maleisisch Borneo waren, direct weer het goede gevoel hadden dat we vorig jaar ook in Maleisië hadden. We besloten om even een paar daagjes rustig aan te doen want we waren een beetje klaar met het verplaatsen en plannen van onze reis. Daarbij hadden we een heel fijn hostel en waren onze Engelse vrienden (die we in Vietnam ontmoet hebben) tegelijkertijd in Kota Kinabalu. Dus we konden ons hier best een paar dagen vermaken. 

 

Daarbovenop was het ook nog eens Adwin zijn 30e verjaardag en dat kon ik (Elsa dus) natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. Nadat we een paar dagen niet heel veel meer hadden gedaan dan een beetje koffiedrinken, eten en wandelen door de stad en haar winkelcentra werd het tijd voor de verrassing. We lieten het hostel achter ons en we verkasten naar een prachtig luxehotel met zwembad, goede restaurants, gym én het beste uitzicht dat je kan krijgen vanuit de stad. Dat zal er vast grappig uitgezien hebben toen wij met onze twee grote tassen als echte backpackers door de deuren van dit veel te dure en luxehotel liepen.

Adwin had al weken slechts één eis voor zijn verjaardag en dat was taart, chocoladetaart om precies te zijn. Nou, en die heeft hij gekregen. Drie keer zelfs. We waren de dag namelijk gestart met een heerlijk stuk taart in een leuk koffietentje en ’s middags kregen we op de kamer nog een keer taart bezorgd. Nadat we ’s avonds tegen het personeel van het fantastische Japanse restaurant vertelde dat het Adwin zijn verjaardag was, kregen we bij het toetje nóg eens twee mega stukken taart. Hoe lullig ook, maar deze keer hebben we maar om een doggybag gevraagd want no-way dat dat er nog bij kon. Gelukkig zat er bij dit fancy hotel ook een mooie gym dus daar hebben we ook meteen maar goed gebruik van gemaakt om al die lekkere taart een klein beetje te compenseren. Na 24 fantastische uren badend in luxe was het tijd om terug te gaan naar de realiteit en stonden we enigszins teleurgesteld weer in onze kleine hostel kamer (met gedeelde badkamer). Aan alles komt een einde zullen we maar zeggen.

Kota Kinabalu is verder niet echt een bijzondere stad en daarom besloten we na vijf dagen toch maar weer door te reizen. Op naar Sandakan. Vanaf hier hebben we ons vermaakt met een dagtripje naar een Orang Oetang opvangcentrum en een bezoek aan een oud vissersdorpje waar de huisjes op palen boven de zee gebouwd worden. Leuk om eens ergens te komen waar ze duidelijk nog niet echt gewend zijn aan de toeristen. De verbaasde maar blije begroetingen vlogen ons dan ook om de oren.

Vanaf Sandakan namen we de bus naar de Kinabantang rivier. Deze rivier stroomt door de jungle heen en dat betekent dat je hier een hele goede kans hebt om wildlife te zien. De echte reden waarom je zoveel dieren kunt zien hier is helaas wat minder leuk. In heel Maleisië is al heel veel oerwoud gekapt om plaats te maken voor palmolie plantages. De dieren hebben dus eigenlijk gewoon niet zo veel keuze meer waar ze naartoe moeten en daarom leven ze dus allemaal rondom deze rivier. Ondanks dit verhaal is het wel echt nog een fantastische plek om een aantal dagen even helemaal te ontspannen. We vermaakten ons drie dagen opperbest met boottripjes over de rivier, spelletjes op het terras aan het water en we genoten van de fantastische zonsondergangen. We hebben honderden aapjes, vogels, krokodillen en zelfs een wilde Orang Oetang gezien. 

 

Er stond ook een heuse nachtwandeling door de jungle op het programma. Deze viel echter behoorlijk tegen. Want natuurlijk is het te verwachten dat er ’s nachts in de jungle heel veel muggen zijn, ook kan je verwachten dat er eigenlijk helemaal niet zoveel te zien is ’s nachts want tja… het is donker! En onze gids had een grote zaklamp bij zich, maar wel met een bijna lege batterij dus ook dit was niet echt een succes te noemen. De tweede avond hebben we deze nachtwandeling dan ook maar overgeslagen. We hadden inmiddels twee andere Nederlandse stellen ontmoet en hebben ons een stuk beter vermaakt met een spelletjesavond aan de rivier. Waarbij we overigens nog steeds helemaal lek geprikt werden…

Na onze 3 dagen in de jungle was het tijd voor het echte hoogtepunt van Borneo. Duiken bij Sipadan. Al weken keken we hiernaar uit en ondanks dat het heel erg moeilijk is om toestemming te krijgen om in dit beschermde gebied te duiken is het Adwin gelukt (na heel wat gemaild te hebben met allerlei duikscholen) om 2 permits te bemachtigen. 1 augustus was het dus zover. Om 7:30 moesten we klaar staan bij de duikschool om alle papieren te tekenen, equipment te passen en onszelf voor te bereiden op de boottocht van ongeveer een uurtje naar het eiland Sipadan. Dat uurtje werd bijna 2 uur want de zee besloot uitgerekend vandaag enorm wild te zijn. Halverwege dacht ik al lang niet meer aan al dat moois dat we zouden gaan zien, maar meer of we in hemelsnaam überhaupt ooit nog een voet aan land zouden zetten. Gelukkig hadden we een ervaren kapitein die het kleine bootje behendig over de metershoge golven stuurde. Én ik ben zelfs niet eens echt zeeziek geworden. Lang leve de primatourtjes.

Eenmaal op het eiland was het tijd om onze permit te bevestigen en eindelijk was het dan zover. Duik 1 van 3 bij Sipadan. En alles wat ze zeggen is waar. Het is echt fantastisch!! Het lijkt wel alsof ze ons zo in een enorm aquarium gedropt hadden. Overal waar je keek waren de meest enorme en gekleurde vissen, schildpadden en zelfs haaien te zien. Niet normaal. We zijn er inmiddels ook achter dat je deze ervaring maar moeilijk uit kan leggen, helemaal aan mensen die zelf niet duiken en daarom hoop ik dan ook dat de beelden jullie een beetje meenemen naar onze fantastische onderwaterwereld. Alhoewel het eigenlijk in het echt nog mooier en indrukwekkender was dan de beelden doen vermoeden. Ook de 2e en de 3e duik vielen niet tegen. Moe maar voldaan zaten we aan het einde van de dag weer in het bootje voor de terugreis naar het vaste land. Gelukkig was de zee nu een stuk kalmer en konden we rustig bijkomen en genieten van al het moois dat we gezien hadden tijdens het ondergaande zonnetje.

Er staan nog veel meer Sipadan filmpjes op de Insta van Ad, voor de liefhebbers (klik hier). Het duiken bij Sipadan was alweer onze laatste activiteit in Borneo. Er is nog zoveel meer te zien hier, maar we hebben ervoor gekozen om toch alvast naar Indonesië af te reizen want ook daar is nog zoveel te ontdekken. Als er één conclusie is die we tijdens onze reis al getrokken hebben is het toch wel dat je nooit genoeg tijd hebt om alles te zien. Zelfs niet als je zo lang op reis bent als wij nu zijn. 

 

In de volgende #happyupdate kunnen jullie dus weer verhalen uit een nieuw land verwachten.

 

 

 Liefs, 

 

Adwin en Elsa