Thuiskomen in een ander (Neder)land

Dat is een beetje zoals het voelt nu we thuis zijn. We zijn thuis, en toch voelt en is het anders. Ik denk dat het altijd lastig is om na een jaar reizen thuis te komen en je ‘normale’ leven op te pakken. Maar ik heb het gevoel dat ik door de Corona crisis niet de gewone thuiskom struggles ervaar. Daarom heb ik deze update geschreven om alles even lekker van me af te schrijven. Het is namelijk best gek om thuis te komen, naar werk te moeten zoeken en te re-integreren in een gepauzeerd Nederland. 

Ik mis het reizen gek genoeg niet. Natuurlijk waan ik me weer even intens gelukkig als ik terugdenk aan alles wat we gedaan hebben. Maar het is niet het thuis zijn op zich waar ik een beetje mee in de knoop zit. Het is de manier waarop.

De constante tegenstrijdigheden in mijn hoofd. Moet ik dit nou wel of niet doen. Doe ik nu eigenlijk iets doms? En tegelijkertijd wil mijn gevoel zoveel meer. Ik wil vrienden knuffelen, niet hoeven nadenken als er mensen in huis zijn over hoe je ze op afstand kan houden, en ‘gewoon’ weer even de stad in hobbelen zonder steeds op je hoede te zijn dat er iemand te dichtbij komt. 

Ik had me de volgende dingen bijvoorbeeld nooit kunnen inbeelden:

  •  Dat ik alleen mijn ouders, broer en zus precies 1 keer een knuffel heb kunnen geven vanwege de 1,5m regel. En zelfs dit was eigenlijk al tegen de regels in…
  •  Dat toen ik mijn beste vrienden voor het eerst weer zag, na ruim een jaar, ik op 1,5m afstand moest blijven. 
  • Dat toen een vriendin in huilen uitbarsten bij onze hereniging ik niet eens een arm om haar heen kon slaan. 
  • Dat ik de eerste Mama’s in onze vriendengroep niet eens een dikke pakkerd kon geven om te vertellen dat ze supermooie kindjes op de wereld hebben gezet. 
  • En dat ik mijn Opa van 89, slechts 1 keer een elleboog box mocht geven bij thuiskomst en daarna niet meer op bezoek kon komen. Terwijl hij zo blij was ‘dat hij ons jaar heeft overleefd, dat hij er is nog is nu we weer thuis zijn’. Het voelt zó verkeerd. 

Tegelijkertijd is daar dan ook nog het gevoel dat ik vind dat ik niet mag zeuren. Er zijn zoveel mensen die het veel erger hebben dan ik. Natuurlijk begrijpt mijn verstand dat. Alleen mijn gevoel kan het niet begrijpen. En dan is er ook nog het schuldgevoel als je mensen thuis hebt uitgenodigd. Die 1,5m volhouden blijkt in de praktijk namelijk nog best lastig. Al doe je nog zo je best, het is zo tegenstrijdig met je normale gedrag dat je het snel even vergeet. We zijn tenslotte ook maar gewoon mensen en geen robots. 

Ondanks dat niet iedereen net thuiskomt van een jaar reizen, denk ik dat ik niet de enige ben die met een hoop van deze gevoelens worstelt. Het is namelijk voor iedereen een grote verandering en onnatuurlijk om je zo te gedragen. Dus daarom de vraag, hoe gaan jullie hier mee om? Hoe blijven jullie positief in tijden van deze ‘Kut Corona’? Dansen jullie soms even gek door te kamer, of ga je juist veel werken of buiten heel hard een rondje rennen om alle frustratie even kwijt te raken? 

Let me know, want ik kan wel wat goede tips gebruiken. 

Liefs, 

Elsa

p.s. Gelukkig is Nederland ook best wel heel mooi toch!?