FiliPijntjes!

 Na onze mega fantastische reis door Vietnam, maar met een vrij hoog reistempo, keken wij heel erg uit naar de Filipijnen. Jullie kunnen je ook allemaal vast wel een droombeeld van de Filipijnen voorstellen. Wit zand, blauw water, tropische eilanden en een lekker zonnetje. Ja, dat was precies waar we aan toe waren na onze Vietnamese avonturen.

Na een hele lange nacht met twee vluchten (Hanoi-Manilla-Coron) en weinig slaap waren we dan ook erg blij dat we blauwe lucht zagen toen we uit het vliegtuig stapte. Het is tenslotte toch regenseizoen, dus je weet het maar nooit. Helaas viel onze geboekte accommodatie een beetje tegen, dus hebben we diezelfde dag maar meteen een beter onderkomen gezocht. Dit was weer eens zo een momentje waarop we blij waren dat we meestal kort van tevoren maar voor 1 nachtje boeken en dan terplekke wel bekijken of we nog langer willen blijven. Gelukkig konden we vrij makkelijk een heel leuke, splinternieuwe B&B vinden en hebben we de eerste nachten in de Filipijnen toch comfortabel doorgebracht. 

 

De eerste echte dag in Coron zijn we meteen maar op zoek gegaan naar datgene waarvoor we gekomen zijn: tropische eilanden en prachtige boot-tourtjes. Nadat we eerst een uurtje hebben gevaren kwamen we aan bij een prachtig meer waar we heerlijk konden zwemmen. Helaas wel met zwemvest, want dat is verplicht sinds er een aantal jaar terug een aantal mensen zijn omgekomen. Het meer waar we hebben gezwommen bestaat deels uit zoet, en deels uit zoutwater. Dit kan er blijkbaar voor zorgen dat als je diep duikt, je niet zo makkelijk meer omhoogkomt… Vandaar dus die zwemvesten, ook al denk ik dat wij ons prima zonder gered hadden. Maar ik geloof dat het voor de vele Chinezen en Filipino’s weleens een heel goed idee kan zijn, aangezien de meeste van hun niet echt goed geoefende zwemmers zijn. Wat wij met name voor de Filipino’s tocht wat vreemd vinden als je bedenkt dat de Filipijnen uit ongeveer 7000 eilanden bestaat. Een hoop water dus. 

 

Na nog meer zwempret bij verschillende prachtige meren en strandjes was het tijd voor lunch op een parelwit strandje. Een lunch waarbij we meteen hét gerecht uit de Filipijnen konden proeven: chicken adobo. Eigenlijk is het niet veel meer dan gemarineerde kip met rijst. Tijdens deze overigens verder prima lunch (er waren ook nog groenten en wat vis) werden we gezellig bijgestaan door 3 muzikanten die maar wat graag verzoekjes speelde. 

 

Een hele goede eerste dag dus! En die was nog niet eens afgelopen, want tijdens onze boottocht liepen we Joost en Viora (#bekendvantv) tegen het lijf. Joost en Viora kenden we eigenlijk niet echt, maar toch een beetje wel omdat Elsa hun al een tijdje via Instagram volgde en er al een aantal keer kort contact was geweest. Viora heeft namelijk een behoorlijk groot publiek en sinds april is ook zij met haar vriend een wereldreis aan het maken (voor de geïnteresseerde @bemoreunicorn.nl). Superleuk en toevallig dus dat we elkaar op een smal bospaadje in de Filipijnen dan ook daadwerkelijk tegen het lijf liepen. Dat resulteerde in een gezellige avond met biertjes op een dakterras met een prachtige ondergaande zon, heel wat geklets en een gezellig diner. Zo gezellig zelfs, dat we de volgende dagen steevast met z’n 4e gegeten hebben en een dagje geprobeerd hebben het eiland over te scooteren. Geprobeerd ja, want hier kwam het regenseizoen toch wel wat nadrukkelijk om de hoek kijken. Lees: na een uurtje in de natuurlijke hotsprings werden we op weg naar een waterval weer zeiknat maar dan nu op de scooter. De scooter tour hebben we dus maar afgeblazen en ‘s avonds hebben we onszelf maar eens wat luxe toegezegd in de vorm van een heerlijk rood wijntje! Dat hadden we alle 4 nog niet op sinds de start van onze reis. Heerlijk dus.

 

Tussen al deze avonturen door hebben we ook nog een hele gave dag onder water beleefd. Dan maakt het gelukkig niet uit dat het regent. We hebben twee hele gave wrak-duiken gemaakt waarbij we voor het eerst tijdens onze (toch nog vrij korte) duik-carrière ín een wrak gingen. Een beetje eng dus, maar vooral heel erg gaaf. Heel bijzonder om te zien dat er onderwater zulke enorme schepen liggen en dat de natuur deze een soort van omarmt door het koraal er overheen te laten groeien. Maar hier zeggen de beelden denk meer dan wat ik op papier kan zetten.

 

Na deze goede, toch ietwat regenachtige start van ons Filipijnse avontuur was het tijd om de boot richting El Nido te nemen. Helaas bleef de regen ons achtervolgen en hebben we hier dan ook niet de beroemde boottochtjes kunnen doen. Gelukkig hadden ze hier wel een aantal goede restaurantjes en hebben we de tijd gebruik om een beetje bij te komen van de afgelopen weken en heeft Ad de Sri Lanka aftermovie in elkaar gezet. Gelukkig werd het daarbij plotseling toch zonnig en hebben we alsnog een lekker strandmiddagje gehad in El Nido.

 

Op zoek naar wat beter weer vervolgde we onze reis naar Port Barton. Een slaperig, klein dorpje aan het strand. Hoe klein dit dorpje ook is, je kan goed zien dat het toerisme opkomend is want er zitten een heleboel leuke moderne restaurantjes. Onze zoektocht naar beter weer was niet heel erg geslaagd want toen we ’s ochtends op het punt stonden om een boottocht te gaan doen kwam de regen weer met bakken uit de lucht. Gelukkig klaarde het ’s middags wel op en hebben we ondanks de wat winderige en regenachtige start van de dag toch een hele mooie boottour gehad waarbij we fantastische kleine tropische eilandjes hebben gezien.

 

Vanuit Port Barton kan je ook een hele mooie wandeling maken door de jungle en via ‘coconut beach’ naar ‘white beach’. En je raad het natuurlijk al, dat is een prachtig wit strand waar nog heel weinig mensen komen (dat kan ook door het laagseizoen komen, maar het was in ieder geval lekker rustig). Heerlijk lui in een hangmatje een boek lezen, wat eten en soms even een poging doen om de basketbal in de ring te gooien. Typisch eiland leven dus.

 

Helaas werd Elsa de laatste dag in Port Barton flink ziek. Pittige koorts en algehele ellende. Maarja, we moesten toch echt in het minibusje richting Puerto Prinsesca omdat de volgende dag ’s ochtends onze vlucht naar Cebu gepland stond. Dit ritje was zoals jullie kunnen begrijpen niet echt plezierig maar gelukkig was na een goede nacht slapen de koorts weg en was Elsa in ieder geval fit genoeg om de oversteek naar Cebu te maken. Uiteindelijk hebben we in de 24 uur die we in Cebu-city hadden niet heel veel meer gedaan dan even naar een shopping mall gaan en tóch hebben we ook hier weer een mooi verhaal te vertellen. Want in de Filipijnen is er een terugkerend ding dat je echt overal tegenkomt: KARAOKE! En zo ook in de taxi. Wij stapten nietsvermoedend in een taxi die ons naar de mall zou brengen. Maar deze taxichauffeur was helemaal blij met zijn passagiers en haalden uit zijn dashboardkastje 2 microfoons en zo kwam het dat wij het 15 minuten durende ritje uit volle borst met allerlei liedjes hebben meegezongen! 

 

Na wat rond gelopen te hebben in de shoppingmall was het tijd om de taxi terug te nemen om naar het vliegveld te gaan. We vlogen namelijk weer door richting het eiland Siargao. Een heerlijk relaxt eiland dat bekend staat om het surfen en de relaxte stranden. Helaas bleek dat wij niet echt in het goede seizoen kwamen om te surfen… We hebben dus vooral van het rustige, chille eiland genoten op de scooter en vanaf het strand. Ook niet echt verkeerd dus. Zeker niet gezien het weer hier al een stuk beter was en we (bijna) alleen maar zon gezien hebben. Dat was best welkom nadat we toch een beetje het gevoel hadden dat de eerste weken een klein beetje in het water vielen door alle regen en het ziek zijn. Nadat we dus weer helemaal ontspannen en opgeladen waren zijn we vanaf Siargao terug gevlogen naar Cebu om daar de minivan te pakken richting de ferry naar het kleine eilandje Malapascua.

Malapascua staat bekend omdat je hier als een van de weinige plekken ter wereld kunt duiken met Threshersharks. Daar moet je wel wat voor over hebben want we zijn 2 keer op 4 uur ’s ochtends opgestaan om om half 6 ’s ochtends op 30m diepte in het water te wachten tot de komst van de threshersharks. Gelukkig werden wij niet teleurgesteld en hebben we beide duiken heel veel haaien gezien. De tweede dag kwamen ze zelfs nóg dichterbij. Helaas staat dit niet op video, want je zal net zien dat precies toen de GoPro besloot geen zin te hebben op dit onchristelijke tijdstip… Naast de twee vroege ochtend duiken hebben we ook nog een dagtrip met twee duiken gedaan en ook hier hebben we echt mega mooi koraal en een heleboel onderwater leven gezien! Heel gaaf. Omdat we helemaal in onze duikbubbel zaten hebben we helaas niet zo heel veel van het eilandje gezien aangezien we vooral de omgeving onderwater verkend hebben.

 

Na Malapascua was het weer tijd om met een scootertaxi-ferry-bus-taxi-ferry-taxi verbinding richting het eiland Bohol te verplaatsen. Het kwam dan ook super goed uit dat Adwin al bij het allereerste bootje dat ons naar de grotere boot zou brengen keihard door zijn enkel ging en eigenlijk de rest van de dag niet echt goed meer kon lopen… NOT! Gelukkig hadden we deze reis goed gezelschap van een Spaans stel dat ons wel wilden helpen met het tillen van de backpacks. Want 2 tassen van 15+ kilo op je rug is toch een beetje teveel van het goede voor Elsa. Door deze stuntelmove van Adwin waren we de eerste dagen in Panglao dus aangewezen op ons appartementje. Elsa ging op onderzoek uit naar een supermarkt voor wat eten, en Adwin lag met zijn been omhoog op de bank. Prima taakverdeling dus. Gelukkig ging het na een aantal dagen al weer een heel stuk beter en konden we ons in ieder geval een beetje verplaatsen. Helaas was de ellende nog niet helemaal voorbij want Adwin had ook een wondje op zijn voet en dat was gaan ontsteken. En als klap op de vuurpijl kreeg ik plotseling opnieuw hoge koorts. We besloten dus toch maar even een bezoekje aan het ziekenhuis te brengen. Gelukkig was het geen Dengue waar de dokter in eerste instantie bang voor was maar slechts een bacterietje. Zo liepen we dus een paar uur later beide met een strip antibiotica het ziekenhuis weer uit. Even een pas op de plaats dus en wat rustiger aan doen.

 

Onze laatste dagen in de Filipijnen waren dus een iets minder groot succes dan gehoopt. Maar gelukkig leek de antibiotica haar werk te doen en voelden we ons in ieder geval iets beter. Het hielp natuurlijk niet helemaal dat we weer eens een nachtvlucht geboekt hadden richting het Maleisische deel van Borneo. Weer een nachtje zonder slaap dus. Als we dit van tevoren geweten hadden… Een beetje klaar met het reizen en verplaatsen waren we dus wel toen we in Kota Kinabalu aankwamen. Gelukkig hadden we hier ook nog weinig plannen gemaakt en hebben we de eerste dagen heerlijk rustig aan gedaan en even genoten van de faciliteiten van een wat grotere stad en een aantal gezellige koffietentjes. Over Borneo hebben we nog veel meer te vertellen want ook hier hebben we na ons reisdipje weer hele gave dingen gedaan en gezien. Maar hierover later meer in de volgende #happyupdate. 

 

Liefs, 

 

Adwin en Elsa

 

 

Recommended Posts

2 Comments

  1. The never ending story , mooi verhaal weer Elsa.

    Papsie

  2. Supergave avonturen allemaal!!
    Genieten!!


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *