Zon, zee, strand en een gelukkig nieuwjaar

Zoals beloofd in onze laatste update over de aanslagen, willen we jullie ook graag op de hoogte brengen van alle leuke avonturen die we hier in Sri Lanka hebben beleefd. Omdat we inmiddels al weer ruim 3,5 week verder zijn hebben we dit over 3 blogs verdeeld. Eerst meer avonturen en foto’s van onze reis langs de zuidkust, dan heel wat mooie foto’s van onze safari, en in de laatste Sri Lanka blog zullen we jullie updaten over onze hikes in Ella, één van de mooiste treinreizen ter wereld, de culture driehoek van Sri Lanka en over het rond touren in onze eigen tuktuk.

Mirissa

Vanuit Unawatuna zijn we vertrokken richting Mirissa met één van onze favoriete vervoersmiddelen: de lokale bus. Goedkoop, gezellig, warm en geen airco m.a.w. “Wat wil een mens nog meer”. Het is een fantastische beleving en hier langs de zuidkust rijdt de bus pal langs het strand. Dit levert prachtige beelden op en zorgt ook nog eens voor een lekker windje. Doorgaans trekken we veel bekijks bij de locals. We zijn wit, groot en redelijk lomp met enorme tassen. Een van de dingen die zo fantastisch zijn aan Sri Lanka, is dat een glimlach hier kan rekenen op een grote vriendelijke glimlach terug, standaard gevolgd door de tekst; “where are you from”. Zo start vaak een klein praatje met de lokale bevolking. Het blijft meestal wel bij een klein praatje, want het Engels van de meeste échte locals reikt niet ver.

 

De lokale bus

Na een klein uurtje in de bus rijden we Mirissa binnen. We hebben geboekt bij Riverside Cabanas en worden ontvangen door “de manager”. De kamer was nog niet klaar en dat zou nog ongeveer 20 minuten duren. Omdat we toch even moesten bijkomen van het sjouwen van onze backpacks door de hitte (33’C), besloten we om bij de manager op de bank neer te ploffen. Al snel bleek dat “de manager” meer in zijn mars had dan alleen managen. Na 20 minuten luisteren naar zijn geschiedenisles waren we volledig op de hoogte van de perikelen tijdens de burgeroorlog in Sri Lanka. Best een interessant verhaal om mee verder te reizen. Overigens hebben we hier ook al snel geleerd dat ze niet heel best zijn in tijdsinschattingen. Jullie begrijpen het vast al, na onze geschiedenisles was onze kamer nog niet klaar. Dus eerst maar op pad om iets te gaan lunchen.

 

Mirissa heeft een prachtig strand. Wit zand, blauw water en een aantal leuke restaurantjes aan zee. Als je geluk hebt zie je zo nu en dan een schildpad dicht bij het strand komen. Prachtige dieren die zich totaal niks aantrekken van alle toeristen die als makke schapen achter hen aan zwemmen met snorkels en Go Pro’s in de aanslag. Ja, wij dus ook!

 

Chillen op het strand van Mirissa.

We besluiten een scootertje te huren om ook de prachtige stranden in de omgeving van Mirissa te ontdekken. Polhena beach, Turtle bay, Coconut tree hill, Secret Beach en Wellingama. Alle spots liggen op maximaal 10 kilometer rijden en dat geeft ons de tijd om lekker lang te genieten van de verschillende stranden. Overigens is secret beach niet echt secret meer. Zo heeft de lokale bevolking een provisorische parkeerplaats gemaakt (uiteraard tegen betaling) en ligt het strand vol met toeristen. Alle gekheid daargelaten, wederom een prachtig stukje Sri Lanka! Onze tocht gaat verder richting Coconut tree hill. Dit is een heuvel met daarop gigantisch veel… je raadt het al; palmbomen. De heuvel heeft een fantastisch uitzicht op zee en is daarom perfect voor wat (Instagram) foto’s en om gewoon te genieten van het uitzicht.

 

Coconut Tree Hill. De insta-famous plek van Sri Lanka.

 

 

 

Zo lijkt zelfs Adwin best wel klein!

Richting het einde van de dag besluiten we om nog naar Weligama te rijden. Dit dorpje is vooral bekend omdat je hier goed kan leren surfen. Het strand is hier enorm en dit zorgt voor een prachtige golfen en veel activiteiten langs het strand. Klein hoogtepuntje voor molloot Adwin (ander woord voor: Wie is de Mol fan) is het kleine eilandje Traprobane, met daarop het bekende hotel waar in 2015 het programma Wie is de Mol is opgenomen. Dit kleine eilandje is eigenlijk een privé hotel en is te boeken voor een slordige $1750 per nacht. (Dan weet u ook weer even waar uw belastinggeld heen gaat.) We zijn hier uiteraard gestopt om alles in ons op te nemen. Een nachtje slapen hebben we maar over geslagen.

 

Traprobane oftewel het ‘Wie is de Mol’ eiland.

Na een hele dag op de scooter besluiten we de dag met een diner aan het strand. Alle restaurants stallen ‘s avonds hun vers gevangen vis uit en je kan zelf je visje aanwijzen, die vervolgens op de barbecue klaar gemaakt wordt. We kozen een prachtexemplaar uit en wat een feest! Verse vis, met heerlijke kruiden en een lekker koud biertje. Dit beviel ons zo goed, dat we de volgende avond besloten om het nog eens dunnetjes over te doen. Nomnom..

 

 

Hiriketiya

Na Marissa was het tijd voor wat actie. Surfen op Hiriketiya beach in het plaatsje Dickwella. Een prachtige baai met super surfgolven. We hebben beide weleens eerder gesurft maar dat was zeker een jaar of 5 geleden. Erg benieuwd dus of dit goed zou komen. Tot onze grote verbazing stonden we beiden binnen drie pogingen op onze plank. Ad had de smaak goed te pakken en heeft twee hele dagen in de zee gelegen. Ik (Elsa) moest na 1,5 uur de conclusie trekken dat mijn ribben (die tijdens de laatste handbal wedstrijd in Nederland een aardige tik hebben gekregen) het liggen en staan op de surfplank nog niet zo leuk vonden. Misschien maar beter ook, want na die 1,5 uur waren mijn billen & benen zo rood als een kreeft. Ad zijn neus deed overigens ook niet onder voor die van pipo de clown…

Ik heb dus de resterende 3 dagen op het strand doorgebracht in de schaduw van de palmbomen. Niet verkeerd want er was genoeg te zien op dit strand vol met surfers. Af en toe liepen er wat koeien langs of was het hard lachen om de stuntelende surfers.

We verbleven in Hiriketiya in de prachtige homestay ‘Abinus place’ met een super aardige gastvrouw. Dit was extra leuk omdat op 13 en 14 april Singalees nieuwjaar werd gevierd. We werden uitgenodigd voor een echte ‘tea table’ met allerlei zoetigheden, en een typisch Sri Lankaans diner. Vooral heel veel eten, glimlachen en bedanken. Want naast haar werk in het ziekenhuis was onze gastvrouw mega druk met de 4 kamers onderhouden, eten koken, haar 2 kinderen bezighouden en voorbereiden op alle festiviteiten. Super lief dus, dat ze ook nog voor al haar gasten een gratis diner klaar maakte. Na het eten hebben we samen met de familie op het dak nog wat vuurwerk afgestoken. Een heel gelukkig nieuwjaar dus!

Wij hebben besloten om na het nieuwjaar de zuidkust achterons te laten. In ons volgende reisverhaal vertellen we jullie meer over de safari die we gedaan hebben in Udawalawe National Park. Want voor een safari hoef je dus niet per sé in Afrika te zijn.

Stay tuned!

Liefs,

Adwin en Elsa

Recommended Posts

No comment yet, add your voice below!


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *