Op safari in Sri Lanka!?

Ondanks dat we het jammer vonden om de zuidkust en de stranden achter ons te laten kregen we steeds meer zin om wat actiever te zijn, en meer van het land te ontdekken. Daarom vervolgde we onze reis richting Udawalawe waar we een heuse safari gaan doen. De reis ernaar toe was al vrij heftig omdat de bussen overvol zaten. Door de nieuwjaar vieringen (en de vakantieperiode die daarbij komt kijken voor alle Sri Lankanen) werd er extreem veel met de bus gereisd. We hebben dus 2 uur als sardientjes in een blik in de bus gestaan. Ad stond zelfs in de deuropening, wat dan wel weer zorgde voor een lekker fris windje.

Udawalawe National Park

Eenmaal aangekomen bij ons guesthouse in Udawalawe begon het te regenen. De eerste echte tropische bui sinds we Nederland achter ons gelaten hebben. Gek genoeg vonden wij het best lekker om even af te koelen met een tropische stortbui. De mensen keken ons wel wat raar aan toen we gewoon op straat bleven lopen. Tja, Hollanders hè.

Op zoek naar lunch kwamen we uit bij een lokaal roti tentje. Fantastisch eten en een schattig klein meisje kwam een zelf gevouwen roos brengen die ik mee mocht/moest nemen. Weer heel gastvrij want na de lunch was er ook nog thee met een stuk cake.

 

Een roosje van een lief meisje!

In ons guesthouse hadden we opnieuw een super host en werd er ’s avonds een fantastisch diner voor ons gekookt door de moeder des huizes. Na het eten snel naar bed want de volgende dag om 5 uur uit bed voor de safari.

In het donker werden we om 5:30 opgehaald met een grote jeep om richting het Udawalawe National Park te gaan. Een prachtig avontuur waarbij je bovenop een jeep, over hobbelende zandwegen dwars door park heen rijdt op zoek naar olifanten, vogels, krokodillen, waterbuffels en luipaarden. Helaas hebben we die laatste niet gezien. Wel hebben we heel veel olifanten, een aantal krokodillen en veel verschillende vogels gezien. We waren alleen bepaald niet de enige in het park en hebben helaas ook veel bijzondere ‘jeeps’ gezien. Dit had onder andere te maken met de vakantie periode in Sri Lanka want verreweg de meeste jeeps die we tegen kwamen zaten vol met locals.

Ik kan nog heel veel meer vertellen over de safari maar de foto’s hieronder zeggen denk ik genoeg. Na de safari stond er weer een hele tafel vol met eten op ons te wachten. Alsof er nog 3 stellen mee kwamen eten, maar het was allemaal voor ons (zie foto’s).

Na dit mega ontbijt en een kleine powernap besloten we door te reizen richting Ella. Eenmaal bij de bushalte aangekomen bleken wij niet de enige met dit plan. Wederom heel erg veel locals die vanwege de vakantie op familiebezoek gaan door het hele land. De eerste bus lieten we dan ook voorbijgaan want daar konden wij nooit meer bij met onze hele bepakking. Ook de 20 schoolmeisjes die stonden te wachten konden niet mee. Dit beloofde niet veel goeds voor de volgende bus. Al gauw zagen we een groepje andere backpackers staan die al langer bleken te wachten. We hebben onze krachten gebundeld en met z’n 8e een busje geregeld die ons tegen betaling wel naar Ella wilde brengen. Het begin van een aantal hele gezellige dagen in Ella.

Ella is een klein berg dorpje dat erg populair is bij backpackers vanwege de vele hikes die je er kan maken. In ons volgende reisverhaal nemen we jullie dan ook graag mee de bergen op, de trein in en kunnen jullie kennismaken met de enige echte Lola (onze eigen Tuk Tuk).

Liefs,

Adwin en Elsa

Zon, zee, strand en een gelukkig nieuwjaar

Zoals beloofd in onze laatste update over de aanslagen, willen we jullie ook graag op de hoogte brengen van alle leuke avonturen die we hier in Sri Lanka hebben beleefd. Omdat we inmiddels al weer ruim 3,5 week verder zijn hebben we dit over 3 blogs verdeeld. Eerst meer avonturen en foto’s van onze reis langs de zuidkust, dan heel wat mooie foto’s van onze safari, en in de laatste Sri Lanka blog zullen we jullie updaten over onze hikes in Ella, één van de mooiste treinreizen ter wereld, de culture driehoek van Sri Lanka en over het rond touren in onze eigen tuktuk.

Mirissa

Vanuit Unawatuna zijn we vertrokken richting Mirissa met één van onze favoriete vervoersmiddelen: de lokale bus. Goedkoop, gezellig, warm en geen airco m.a.w. “Wat wil een mens nog meer”. Het is een fantastische beleving en hier langs de zuidkust rijdt de bus pal langs het strand. Dit levert prachtige beelden op en zorgt ook nog eens voor een lekker windje. Doorgaans trekken we veel bekijks bij de locals. We zijn wit, groot en redelijk lomp met enorme tassen. Een van de dingen die zo fantastisch zijn aan Sri Lanka, is dat een glimlach hier kan rekenen op een grote vriendelijke glimlach terug, standaard gevolgd door de tekst; “where are you from”. Zo start vaak een klein praatje met de lokale bevolking. Het blijft meestal wel bij een klein praatje, want het Engels van de meeste échte locals reikt niet ver.

 

De lokale bus

Na een klein uurtje in de bus rijden we Mirissa binnen. We hebben geboekt bij Riverside Cabanas en worden ontvangen door “de manager”. De kamer was nog niet klaar en dat zou nog ongeveer 20 minuten duren. Omdat we toch even moesten bijkomen van het sjouwen van onze backpacks door de hitte (33’C), besloten we om bij de manager op de bank neer te ploffen. Al snel bleek dat “de manager” meer in zijn mars had dan alleen managen. Na 20 minuten luisteren naar zijn geschiedenisles waren we volledig op de hoogte van de perikelen tijdens de burgeroorlog in Sri Lanka. Best een interessant verhaal om mee verder te reizen. Overigens hebben we hier ook al snel geleerd dat ze niet heel best zijn in tijdsinschattingen. Jullie begrijpen het vast al, na onze geschiedenisles was onze kamer nog niet klaar. Dus eerst maar op pad om iets te gaan lunchen.

 

Mirissa heeft een prachtig strand. Wit zand, blauw water en een aantal leuke restaurantjes aan zee. Als je geluk hebt zie je zo nu en dan een schildpad dicht bij het strand komen. Prachtige dieren die zich totaal niks aantrekken van alle toeristen die als makke schapen achter hen aan zwemmen met snorkels en Go Pro’s in de aanslag. Ja, wij dus ook!

 

Chillen op het strand van Mirissa.

We besluiten een scootertje te huren om ook de prachtige stranden in de omgeving van Mirissa te ontdekken. Polhena beach, Turtle bay, Coconut tree hill, Secret Beach en Wellingama. Alle spots liggen op maximaal 10 kilometer rijden en dat geeft ons de tijd om lekker lang te genieten van de verschillende stranden. Overigens is secret beach niet echt secret meer. Zo heeft de lokale bevolking een provisorische parkeerplaats gemaakt (uiteraard tegen betaling) en ligt het strand vol met toeristen. Alle gekheid daargelaten, wederom een prachtig stukje Sri Lanka! Onze tocht gaat verder richting Coconut tree hill. Dit is een heuvel met daarop gigantisch veel… je raadt het al; palmbomen. De heuvel heeft een fantastisch uitzicht op zee en is daarom perfect voor wat (Instagram) foto’s en om gewoon te genieten van het uitzicht.

 

Coconut Tree Hill. De insta-famous plek van Sri Lanka.

 

 

 

Zo lijkt zelfs Adwin best wel klein!

Richting het einde van de dag besluiten we om nog naar Weligama te rijden. Dit dorpje is vooral bekend omdat je hier goed kan leren surfen. Het strand is hier enorm en dit zorgt voor een prachtige golfen en veel activiteiten langs het strand. Klein hoogtepuntje voor molloot Adwin (ander woord voor: Wie is de Mol fan) is het kleine eilandje Traprobane, met daarop het bekende hotel waar in 2015 het programma Wie is de Mol is opgenomen. Dit kleine eilandje is eigenlijk een privé hotel en is te boeken voor een slordige $1750 per nacht. (Dan weet u ook weer even waar uw belastinggeld heen gaat.) We zijn hier uiteraard gestopt om alles in ons op te nemen. Een nachtje slapen hebben we maar over geslagen.

 

Traprobane oftewel het ‘Wie is de Mol’ eiland.

Na een hele dag op de scooter besluiten we de dag met een diner aan het strand. Alle restaurants stallen ‘s avonds hun vers gevangen vis uit en je kan zelf je visje aanwijzen, die vervolgens op de barbecue klaar gemaakt wordt. We kozen een prachtexemplaar uit en wat een feest! Verse vis, met heerlijke kruiden en een lekker koud biertje. Dit beviel ons zo goed, dat we de volgende avond besloten om het nog eens dunnetjes over te doen. Nomnom..

 

 

Hiriketiya

Na Marissa was het tijd voor wat actie. Surfen op Hiriketiya beach in het plaatsje Dickwella. Een prachtige baai met super surfgolven. We hebben beide weleens eerder gesurft maar dat was zeker een jaar of 5 geleden. Erg benieuwd dus of dit goed zou komen. Tot onze grote verbazing stonden we beiden binnen drie pogingen op onze plank. Ad had de smaak goed te pakken en heeft twee hele dagen in de zee gelegen. Ik (Elsa) moest na 1,5 uur de conclusie trekken dat mijn ribben (die tijdens de laatste handbal wedstrijd in Nederland een aardige tik hebben gekregen) het liggen en staan op de surfplank nog niet zo leuk vonden. Misschien maar beter ook, want na die 1,5 uur waren mijn billen & benen zo rood als een kreeft. Ad zijn neus deed overigens ook niet onder voor die van pipo de clown…

Ik heb dus de resterende 3 dagen op het strand doorgebracht in de schaduw van de palmbomen. Niet verkeerd want er was genoeg te zien op dit strand vol met surfers. Af en toe liepen er wat koeien langs of was het hard lachen om de stuntelende surfers.

We verbleven in Hiriketiya in de prachtige homestay ‘Abinus place’ met een super aardige gastvrouw. Dit was extra leuk omdat op 13 en 14 april Singalees nieuwjaar werd gevierd. We werden uitgenodigd voor een echte ‘tea table’ met allerlei zoetigheden, en een typisch Sri Lankaans diner. Vooral heel veel eten, glimlachen en bedanken. Want naast haar werk in het ziekenhuis was onze gastvrouw mega druk met de 4 kamers onderhouden, eten koken, haar 2 kinderen bezighouden en voorbereiden op alle festiviteiten. Super lief dus, dat ze ook nog voor al haar gasten een gratis diner klaar maakte. Na het eten hebben we samen met de familie op het dak nog wat vuurwerk afgestoken. Een heel gelukkig nieuwjaar dus!

Wij hebben besloten om na het nieuwjaar de zuidkust achterons te laten. In ons volgende reisverhaal vertellen we jullie meer over de safari die we gedaan hebben in Udawalawe National Park. Want voor een safari hoef je dus niet per sé in Afrika te zijn.

Stay tuned!

Liefs,

Adwin en Elsa

21 april 2019: De aanslagen in Sri Lanka

08:30 in Ella, en we schuiven aan voor het ontbijt. “Gebakken/omelet/scrambled?” vraagt de eigenaar van ons guesthouse. “Gebakken graag” antwoorden we in koor. “One side or two sides?“. Dit is ongeveer hoe het hier in Sri Lanka ‘s-ochtends gaat. We maken gebruik van de heerlijke ontbijtjes die de hosts van onze guesthouses met veel liefde klaarmaken. Niets is te gek, en ze doen hun uiterste best voor ons. Een typisch Sri Lankaans ontbijt bestaat uit een pannenkoek van meel, kokosnoot en water en wordt hier een ‘rotti’ genoemd. Aangevuld met wat brood, boter, jam en fruit (goed voor de vitamientjes). De dag begon dus als ieder ander.

Niet veel later lopen we de hoofdstraat van Ella in om een scooter te gaan huren. We hebben besloten om vandaag “Liptons Seat’’ te bezoeken en daarna staat een mooie tempel op het programma. Liptons Seat is een uitzichtpunt waar de eigenaar van de Lipton plantages (mr. Lipton), zichzelf heeft vereeuwigd in een standbeeld op een bankje. Vandaar de naam Liptons Seat (zie foto).

Mr. Lipton op zijn eigen uitzichtpunt. Bij het maken van deze foto wisten wij nog van niets.

Rond 10:00 zitten we op de scooter en rijden we over prachtige slingerweggetjes richting Liptons Seat. Adwin aan het stuur en Elsa achterop. Een goed doordachte taakverdeling: Adwins’ gewicht voorop zorgt ervoor dat we geen wheely’s maken, en Elsa verzorgt de filmpjes van het prachtige landschap. Langzaamaan komen we steeds hoger en slaan we een weg in die ons in 15 prachtige kilometers langs groene theeplantages omhoog brengt. Eenmaal boven lopen we wat rond en genieten van het uitzicht over de theeplantages. We begrijpen heel goed waarom mr. Lipton voor deze locatie heeft gekozen. Overal waar je kijkt zie je de groene kleur van theeplantages en kan je kilometers ver kijken. Maar toen…

12:30. We worden aangesproken door een wat gespannen toerist. Have you heard? En toen vertelde hij dat er bomaanslagen hebben plaatsgevonden in Colombo en Batticalao.

Wat als een heerlijke dag begon sloeg in één klap om. Enkele seconden stonden we elkaar gechoqueerd en verbaasd aan te kijken. Bomaanslagen? In Sri Lanka? Het heftige nieuws wilde nog niet echt tot ons door dringen.

Na het einde van de burgeroorlog in 2009 is het land uiterst stabiel en zijn de mensen hard bezig om het land op te bouwen. Sri Lanka is een super vriendelijk land en wij voelde ons tot op dat moment enorm veilig.

We pakten instinctief onze telefoons erbij om de NOS app te raadplegen. Nog voordat we die geopend hadden zagen we een golf aan Whatsappjes van vrienden en familie die het nieuws al eerder gehoord hadden. “Zijn jullie in orde? Waar zitten jullie?” (Omdat we zelf nog niet helemaal bekomen waren van de schrik hebben we jullie goedbedoelde berichten wellicht wat te kortaf beantwoord, sorry daarvoor.)

13:00. Enigszins bekomen van het vreselijke nieuws hebben we besloten om de terugreis naar Ella te beginnen en daar in ons guesthouse de situatie verder te bekijken. We hebben geprobeerd om zo veel mogelijk berichten snel te beantwoorden en zijn onderweg nog een aantal keer gestopt om iedereen gerust te stellen. Op de terugweg naar Ella begint het ook nog eens gigantisch hard te regenen. Passend, denken we allebei en we trekken onze regenjassen aan en proberen zo veilig mogelijk de weg naar beneden te vervolgen.

Terug in Ella beheerst het nieuws de rest van onze dag. We volgen alle nieuwe informatie via de NOS app, die zeer uitgebreid verslag doen van de situatie. Inmiddels is het ook duidelijk geworden dat er een avondklok is ingesteld. De eerste berichten gaven aan dat deze vanaf 18:00 van kracht is. Een avondklok? We kennen het begrip wel, maar het voelt toch allemaal een beetje onwerkelijk. We besluiten om rond 17:00 alvast wat te gaan eten zodat we op tijd terug zijn in ons guesthouse. Maar rond 15:30 veranderen de berichten naar een avondklok vanaf 16:00.

Dus gaan we snel de heuvel van ons guesthouse af om te kijken of we ergens nog wat eten kunnen scoren. De situatie die we in het dorpje aantreffen is best wel gek. Bijna alle restaurants zijn al gesloten en er is nog maar één klein supermarktje open. We splitsen op, Elsa gaat op zoek naar wat rotti’s to go, en Adwin duikt de supermarkt in om water, crackers en koekjes te kopen. Met name in de supermarkt was het extreem druk en zag je echt dat de toeristen een beetje in paniek waren en zoveel mogelijk eten en water inkochten.

Terug in ons guesthouse hebben we gelukkig nog even kunnen Facetimen met onze ouders en hebben we het nieuws verder gevolgd. Wij zaten vrij ver van de aanslagen vandaan en voelde we ons ook nog steeds veilig in het binnenland. Daarom hebben we besloten om de volgende ochtend ‘gewoon’ de trein te pakken van Ella naar Nuwara Eliya.

Een aantal dagen later kregen we het nieuws over een negatief reisadvies en het terughalen van alle Nederlanders. We hebben heel erg getwijfeld over waar we goed aan zouden doen. Omdat wij doorvliegen naar Bangkok (en dus niets hebben aan een gratis terugreis naar Nederland) krijgen wij niets vergoed en we konden hooguit 5 dagen eerder dan het originele plan doorvliegen. Daarnaast voelen we ons nog steeds veilig in het land. We hebben inmiddels ons eigen vervoer (een echte tuktuk, hierover later meer) en verblijven in kleine guesthouses en homestays, en blijven uit de buurt van plekken waar veel mensen samen komen. Daarom hebben we besloten om onze reis in Sri Lanka af te maken. We verblijven de laatste dagen in Nilaveli, een klein plaatsje bij Trincomalee. Vrijdag 3 mei leveren we onze tuktuk in en reizen direct door naar de airport om door te vliegen naar Bangkok.

Jullie hebben eigenlijk nog een aantal reisverhalen tegoed over onze avonturen in Sri Lanka. Maar door het nieuws van de aanslagen vonden we het niet helemaal gepast om deze #happyupdates te delen. We zullen vanaf nu onze website verder updaten want we willen graag laten zien wat voor fantastisch land Sri Lanka is. We hopen ook dat de rust hier snel terug keert en dat de toeristen veilig kunnen blijven komen. Heel veel mensen leven hier van het toerisme. We zijn al meerdere mensen tegen gekomen die het niet meer zien zitten nu zoveel toeristen weg gaan, en annuleren voor de komende maanden. Natuurlijk is de natuur hier prachtig, zijn de stranden mooi en is het eten heerlijk. Maar juist de mensen maken dit land zo fantastisch en fijn om doorheen te reizen.

Het doet ons goed om te zien dat zoveel mensen met ons meeleven en we willen iedereen dan ook bedanken voor alle berichtjes. Met ons gaat het gelukkig nog steeds erg goed en we genieten ook echt nog steeds van dit mooie land, alhoewel het natuurlijk wel een rare situatie is. We laten snel weer wat van ons horen en hopen dat het hier nu verder rustig zal blijven.

Liefs,

Adwin en Elsa

P.s. In dit prachtige wagentje reizen wij het land nu door!

Meet Lola, onze eigen Tuk Tuk!

De eerste week Sri Lanka

 

Daar staan we dan op Schiphol. Tikkeltje gespannen maar toch ook super enthousiast en nieuwsgierig naar wat ons te wachten staat. Beide met een grote backpack op onze rug, en een kleinere op onze buik. Natuurlijk hebben we net iets te veel spullen bij ons en hopen we dat we op de een of andere wonderbaarlijke wijze snel wat gewicht zullen kwijtraken. Als we ons de eerste weken goed insmeren zijn we in ieder geval van die liter zonnebrand af…

 

Bepakt en bezakt op Schiphol

Maar eerst het ‘afscheid’ op Schiphol. We waren keurig op tijd en konden snel onze bagage inchecken. Meer dan genoeg tijd dus voor een koffietje met onze familie. Daarna was het echt tijd om doei te gaan zeggen. Na heel wat knuffels, kussen en toch ook wat traantjes was het echt tijd om door de security te gaan.

Zwaaien, even omkijken, en nóg een keer zwaaien en daar gingen we. Een heel raar gevoel. Een combinatie van heel veel zin in avontuur, maar toch een knoop in je buik omdat je weet dat je al deze lieve mensen voorlopig niet in het echt gaat zien. Gelukkig hebben we tegenwoordig Whatsapp, Skype en Facetime dus als we zin hebben om even lekker te kletsen dan kan dat gewoon. Komt vast goed.

Doei lieverds

Vanaf Schiphol vlogen we in 8,5 uur, met een korte tussenstop in Dammam, naar Oman. Op Oman airport moesten we 4 uur wachten. Gelukkig was het voor ons gevoel redelijk etenstijd dus konden we de eerste 1,5 uur prima doorkomen. Daarna was het wel zitten, en wachten. Na nog een vlucht van 4 uur, in een net te krap vliegtuig, zijn we dan eindelijk in Colombo, Sri Lanka.

Vanaf Colombo pakten we de taxi richting Negombo. Vooraf hebben we al een leuk guesthouse geboekt zodat we ons daar nu geen zorgen over hoeven te maken. Het was wel even zoeken naar de plaats van bestemming want blijkbaar hebben we deze reis een talent voor het uitzoeken van nogal afgelegen accomodaties (daarover later meer). Maar na een belletje van de taxi meneer naar ons guesthouse kwamen we om ongeveer 10 uur ’s ochtends lokale tijd aan bij ons verblijf, 27 uur nadat we de B&B van mijn ouders hebben verlaten. We waren kapot! De laatste weken in Nederland en de lange reis hakte er aardig in, dus eerst maar even een paar uurtjes slapen.


Negombo village guesthouse


In Negombo hebben we ‘s middags direct het strand opgezocht. Negombo heeft best een mooi strand, maar veel toeristen slaan het over omdat er elders in Sri Lanka veel mooiere en betere stranden om te zwemmen zijn. Dat betekent dus weinig toeristen, en veel locals op het strand. Terwijl het een heel groot strand is, met bootjes en een paar leuke restaurantjes. Daar hebben we dan ook meteen maar gebruik van gemaakt want inmiddels was het best lang geleden dat we ons vliegtuig ontbijt naar binnen schoven.

Avond 1 waren we ook meteen getuigen van een prachtige zonsondergang. Daar gaan we er hopelijk nog veel meer van zien!

Zonsondergang Negombo Beach


Nadat we de dag erna, iets beter uitgerust, nog meer van Negombo hebben ontdekt (de vismarkt, een ‘Dutch fort’, en een heleboel leuke straatjes) zijn we doorgereisd naar Hikkaduwa. Een kustplaatsje dat vrij toeristisch is maar een prachtig strand heeft. De reis ernaar toe was al één groot avontuur. Vanaf ons guesthouse in Negombo regelde we een tuktuk naar het busstation in Negombo om vervolgens de bus naar Colombo te pakken.

 

Zodra we zagen welke kleine bus er klaar stond en we een snelle blik op onszelf (inclusief volle bepakking) wierpen, was onze conclusie al gauw dat dat nooit zou gaan werken. Gelukkig kwam er snel daarna een veel grotere bus met airco en inmiddels stonden we redelijk vooraan in de rij en hadden we de plekken voor het uitzoeken. Onze grote backpacks moesten in het laadruim van de bus, maar net toen we goed en wel zaten bedacht ik me dat ik het geld dat ik speciaal gewisseld had voor deze busreis (in kleine biljetten dus) in het zijvak van mijn grote backpack had gestopt. Dus daar ging Ad, tot groot vermaak van de lokale bevolking, als grote kerel van bijna 2m: op zijn buik tijgerend het bagageruim in, over balen hooi om toch het benodigde geld te pakken. Ik vind het nog steeds jammer dat ik al in de bus zat om onze zitplek (en andere spullen) te bewaken, want dat moet er toch best grappig uitgezien hebben als ik de lachende locals hun gezichten moet geloven. 

En dat was nog maar deel één van de reis. Want nadat de bus in Colombo arriveerde moesten we bepakt en bezakt nog een weg afleggen dwars over een drukke markt. Nadat we heel wat overenthousiaste tuktuk chauffeurs van ons afgeslagen hebben, zagen we in de verte het treinstation. Gelukkig ging het uiteindelijk allemaal best soepel en we waren dan ook heel blij toen we met het juiste kaartje, op het goede perron stonden te wachten op de trein.

Daar zagen we al snel dat het best druk ging worden. En dat klopte, als je denkt dat de NS er wat van kan tijdens de spits? Het kan altijd erger. We werden van links naar rechts geduwd en aan alle kanten ingehaald door de kleine Sri Lankanen die ons maar in de weg vonden staan met al die rugzakken. Dat resulteerde uiteindelijk in een plekje in de deuropening voor ons. Wat achteraf helemaal niet zo slecht bleek te zijn, want nu hadden we prachtig uitzicht (de trein rijdt bijna de hele route langs de kust) en een lekker windje. Enige jammere aan het staan in de doorgang is dat we regelmatig in de weg stonden. De gehele treinreis van 3 uur lopen er namelijk verkopers voorbij met fruit, ‘gekoeld’ drinken en allerlei etenswaar.

Goed en wel in Hikkaduwa aangekomen zijn we na een lekkere lunch en het vinden van een leuke slaapplek, direct het strand op gegaan. Wat een golven! (zie filmpje) Hierdoor zijn er een hoop surfers te spotten. Wij besluiten vooral om echt even te gaan chillen. We hebben ons met name druk gemaakt over waar we het lekkerst konden eten, of we niet verbrandde tijdens onze strandwandelingen en ’s avonds over of er wel stroom was. Want april is de warmste maand in Sri Lanka en de stroom wordt hier opgewekt via waterturbines. Om water te besparen is er meerdere keren per dag een algehele power cut. Dan zit je dus plotseling in het donker. Meestal gaat de stroom na één uur weer aan. Sommige restaurantjes spelen hier slim op in door een generator aan te zetten en zo toch de enige in hun straatje te zijn waar je ziet wat je eet.

 

Eten aan het strand van Hikkaduwa
Kottu aan het strand

Na twee hele relaxte dagen is het tijd om door te gaan naar onze volgende bestemming ‘Unawatuna’. Dit ligt gelukkig maar een kleine 25 km verderop dus geen lange reis dit keer. De lokale bus is ons vervoersmiddel. Zo rijden we voor €0,50 in een half uurtje richting Unawatuna. Je moet wel een beetje durven, want deze lokale bussen rijden hard. Heel hard. Gaat het verkeer niet snel genoeg, dan gaan ze er luid toeterend omheen. Soms betekent dat ook vol in de remmen en daarna weer als een gek optrekken. Goede test voor mijn wagenziekte dus.

Na de bus is het tijd voor een tuktuk ritje naar ons onderkomen voor de komende dagen. Weer een avontuur want hier komt ons talent voor afgelegen locaties om de hoek kijken. Ergens hadden we het kunnen weten want de homestay heet ‘sun and moon good view villa’. En ja, waar heb je nou een ‘good view’, bovenop de berg natuurlijk! Dus reden we in een zwaar bepakte tuktuk met horten en stoten een super stijl weggetje op. Maar eenmaal bovenop hebben we dan ook wel de mooiste, nieuwste en fijnste kamer tot nu toe. Zelfs met een eigen keukentje. En omdat de bovenste verdieping nog niet af is, dat komt volgend seizoen, fungeert dat nu als dakterras om zo inderdaad die ‘good view’ te bewonderen.

 

Sterrenhemel vanaf ons dakterras

In Unawatuna kan je genieten van zon, zee en strand. Maar er is ook van alles te doen in de omgeving. Gister zijn we bijvoorbeeld naar een oud Nederlands fort geweest in het plaatsje Galle. Een soort mini dorpje tussen de oude fort muren. Deze plek staat op de UNESCO wereld erfgoedlijst en is dus super mooi onderhouden. We hebben vanaf de hoge fort muren prachtige uitzichten en een mooie zonsondergang gezien. Het is ook bijzonder dat er nog allerlei Nederlandse invloeden terug te zien zijn zoals ‘de Groote Kerk’ en een oud militair ziekenhuis. Daarnaast zijn er ook hier weer verschillende verkopers die proberen om ons stuivers en kwartjes uit de VOC tijd te verkopen.

 

Galle Fort
Kleurrijke gebouwen in Galle Fort
Mooie uitzichten vanaf de muur van Galle Fort

Na Unawatuna zijn we van plan om nog even bij het zon, zee en strand leven te blijven. We willen door richting Mirissa en Tangalle (zuid Sri Lanka) om daarna via Udawalawe national park richting het binnenland te reizen. De volgende #happyupdate dus meer zonnige foto’s, hopelijk ook wat surfactie en misschien zelfs wel wat vuurwerk want 13 en 14 april vieren ze hier Singalees Nieuwjaar.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende #happyupdate in het voor ons nieuwe jaar.

Liefs,

Adwin en Elsa